Köy Yaşamında Bir Atın Hatırası: Kızderbent’te Çocukluk Anıları

Çocukluğumun Sessiz Dostu: Atımız ve Yavrusu

Köy yaşamında hayvanların yeri her zaman çok başkadır. Çocukken biz de çoğu zaman doğayla ve hayvanlarla iç içe bir hayat sürerdik. Kış yaklaşınca sobamız yanabilsin diye dağlara odun kesmeye giderdik. Bu yolculuklarda en büyük yardımcımız ise atımızdı. Odun kesmek için semere biner, dağ yollarına düşerdik. Yorgunluk nedir bilmez, ipi eline alıp kararlı adımlarla yol alırdı. Eskilerin gücüne, sabrına ve azmine hayran kalırdım.

Atımız yalnızca yük taşımaz, bizim hayatımıza sessiz bir dost gibi eşlik ederdi. Sırtındaki semer, çocukluğumun hatıralarını taşıyan bir tahta parçası gibiydi. Ne zaman semerin tahtasına dokunsam, Kızderbent dağ yollarındaki gülüşlerimiz ve rüzgârın sesi gelir aklıma.

Bugün atımızı hatırladığımda içimi tarifsiz bir özlem kaplıyor. Belki de çocukluğun en güzel tarafı, insanın küçük şeylerde bile büyük bir sevgi bulabilmesidir. Bir atın sırtında geçirilen yolculuklar, yalnızca dağlardan odun taşımak değildi; aynı zamanda hayatın en sade mutluluklarını yaşatmaktı.

Atımızdan kalan tek hatıra semer

Şimdi elimizde yalnızca semerinin tahtası ve gönlümüzde bıraktığı anılar var. Ama o at, benim çocukluğumun en kıymetli hatıralarından biri olmaya devam ediyor. Ne zaman Kızderbent'in köy yollarına baksam, uzaklardan onun adımlarını duyar gibi olurum.

Bu Yayına da Bakın

Kızderbent ve Trakatroukika: Dilsel ve Kültürel Bir Mozaik